woensdag 23 september 2015

Ben is dood

Mijn tijd zit er op. Als je dit leest ben ik dood. Ik heb er voor gekozen om door middel van euthanasie een eind te maken aan dit leven. Het werd me te moeilijk om niet meer te kunnen lopen, lezen, schrijven, kijken en door de kanker had ik het ook benauwd, moest ik verschrikkelijk hoesten en begon ik ook steeds meer pijn te krijgen. Het perspectief op een betere toekomst ontbrak en ik werd een last voor mezelf en anderen. Dat wilde ik niet. Het is mooi geweest. Ik heb het precies twee jaar volgehouden na onze reis uit Kroatië waarop ik de eerste verschijnselen van mijn ziekte constateerde. In die twee jaar heb ik nog een hele hoop mooie en leuke dingen kunnen doen, zoals twee reizen naar Spanje, een reisje Turkije en uitstapjes met de kinderen en kleinkinderen. Ik heb mogen genieten van leuk gezelschap, lekker eten en drinken, interessante gesprekken en ik heb opnieuw passie en gedrevenheid mogen ervaren.

Bedankt voor de aandacht die jullie de afgelopen maanden en jaren aan mij en ook aan Annet hebben besteed. Dat was een steun in de rug in een periode die ik als een van de meest intensieve in mijn leven heb ervaren. Natuurlijk heb ik het zwaar gehad, maar het was veel minder zwaar, doordat er veel mensen zijn geweest die me hebben geholpen deze periode door te leven. En dat doorleven is het waard geweest, zeker omdat zelfs in deze periode nieuwe vriendschappen zijn ontstaan en oude vriendschappen nieuw leven zijn ingeblazen.

In het bijzonder bedank ik natuurlijk Annet. Ze is jaren mijn steun en toeverlaat geweest en ik ken niemand die zo loyaal is geweest. Vele malen heb ik me bedacht dat als zij er niet was geweest, het heel anders met me zou zijn afgelopen. We hebben ondanks veel droevige gebeurtenissen ook veel mooie tijden gekend en daar ben ik dankbaar voor. Het was fijn om een maatje te hebben.

Het is daarom ondanks alles een mooie tijd voor me geweest. Daar hebben jullie allemaal op je eigen wijze in meer of mindere mate aan bijgedragen. Dus nogmaals bedankt.

Mijn tijd zit er op. En zoals jullie me kennen, kan ik het toch niet nalaten om dingen een beetje anders te doen dan anderen. Daarom ook geen gewone begrafenis of crematieplechtigheid. Ik vond dat ik nog één keer iets nuttigs moest doen en daarom heb ik mijn lichaam ter beschikking gesteld van de wetenschap. Dit met de speciale opdracht dat ze het zullen gebruiken om een oplossing te zoeken voor de bestrijding van kanker. Ik hoop dat jullie en in ieder geval jullie kinderen daardoor bespaard kan blijven wat ik heb meegemaakt.
Gevolg van dit alles is ook dat er geen crematieplechtigheid of begrafenis is waar je naar toe kunt komen en dat het afscheid snel en in besloten familiekring heeft plaatsgevonden. Geen bloemen dus en ook geen condoleancebijeenkomst. Als je daar al geld aan had willen uitgeven, stort dat dan maar op de rekening van Inspire2live.org, die doen tenminste iets aan kankerbestrijding zonder winstoogmerk.
Ik heb van weinig dingen spijt. Misschien één ding: Ik vind dat ik me te vaak heb laten verleiden door het grote geld. In beginsel ben ik een bestrijder van onrecht en ongelijkheid. Het was een van de motieven om onder andere in de journalistiek te gaan. Het was ook aan het eind van mijn leven een van de drijfveren om me alsnog druk te maken over het recht op euthanasie, op een menswaardige behandeling in ziekenhuizen en de strijd tegen kanker. In de tussenliggende periode heb ik wel enige uitstapjes gemaakt met voor mij als ideologisch dieptepunt de goedbetaalde pr-activiteiten voor bedrijven waarvan ik sindsdien ook geen product meer heb gekocht. Ik herinner me nog goed de opluchting dat ik mijn grootste klant van destijds de deur heb gewezen na onfrisse handelspraktijken. Ik ben daardoor niet rijker, maar uiteindelijk wel gelukkiger geworden. Kijk maar wat je doet met die ervaring van mij.
Tijdens mijn ziekte is er mede door mijn nieuwsbrieven en blogs een uitgebreide correspondentie ontstaan. Ik heb er lang over getwijfeld wat ik hier mee moest doen. Ze geven immers een aardig inzicht in wat mensen beweegt in hun leven en waarom ze met een ander meevoelen, maar ook waar ze zelf beschadigd zijn geraakt en hoe ze dat (mede) door mijn nieuwsbrieven alsnog verwerkt hebben.  Uiteindelijk heb ik besloten ze niet openbaar te maken, maar een paar lessen uit die mails wil ik jullie niet onthouden: Praat, ga af op je gevoel, niets is gek, gedeelde smart is halve smart, haten is nutteloos, zeg dat je van iemand houdt, leef en werk met passie en vergeet niet dat je door zelf actie te ondernemen veranderingen kunt aanbrengen in deze wereld.
Wat dat betreft vind ik het jammer dat ik een deel van mijn activiteiten voor Inspire2Live niet heb kunnen afmaken. Wat ik graag nog had gewild is het volgende:

  1. Een website waarop kankerpatiënten makkelijk alle informatie over hun ziekte en behandeling kunnen vinden. Op dit moment bestaat dat niet. Ook KWF en andere instanties of verenigingen bieden geen mogelijkheid om alles te vinden wat je nodig hebt. Je kunt je alleen suf zoeken via Google;
  2. Een overzicht van alle instanties, verenigingen en stichtingen die geld inzamelen om kankerpatiënten te helpen, maar waarvan het volstrekt onduidelijk is hoeveel geld ze ingezameld hebben en waar ze het aan besteed hebben, of waarvan de verhoudingen tussen inkomsten en uitgaven op zijn minst scheef zijn. Ik heb al een lijst met websites van organisaties die in mijn ogen dubieuze trekjes vertonen;
  3. Bewustmaking dat geld beter gegeven kan worden aan actieve/activistische organisaties die ingezameld geld besteden aan subsidies voor onderzoek, het optimaliseren van samenwerking, het vergroten van kennis, het bestrijden van de oorzaken van het ontstaan van kanker zoals roken waarvoor we nog altijd op zoek zijn naar een (ex-) kankerpatiënt die het voortouw wil nemen in procedures tegen staat en tabaksindustrie;
  4. Dat dit soort werk niet altijd betaald hoeft te worden, maar dat het tot op zekere hoogte heel gewoon vrijwilligerswerk is en kan zijn in het besef dat vrijwilligheid geen vrijblijvendheid is.

Wie dit zou willen oppakken kan een mailtje sturen, want mijn mailaccount en blog blijven nog wel een half jaartje open. Ik heb er voor gezorgd dat de vragen bij de juiste personen terecht komen. Je kunt je ook melden bij Inspire2Live.org. Ik kan niet garanderen dat je antwoord krijgt met dezelfde snelheid als ik toen ik nog in leven was. En anders, jammer, het is nu jullie leven, jullie toekomst.
Verder wil ik nog een keer de slogan met jullie delen die tientallen jaren mijn werkkamer heeft gesierd: “Het verleden kun je alleen kopiëren, de toekomst moet je creëren”. Ik hoop dat jullie erg creatief zijn, want er is nog een hoop te doen in deze wereld. Het ga jullie goed.

Ben

22-01-1952
23-09-2015

 

1 opmerking: