vrijdag 28 augustus 2015

Hoe gek is de wereld

Ik heb tussen de regels van verschillende e-mails door en via de What's App-jes aan Annet begrepen dat mijn vorige blog her en der nogal wat beroering heeft gewekt, dan wel dat sommige mensen zich behoorlijk op hun tenen getrapt voelen. Mijn eerste reactie is: dat is dan jammer. Moet je maar niet beloven iets te doen en vervolgens geen respons geven. Op een enkele uitzondering na heeft niemand het lef gehad om mij daarover zelf rechtstreeks te benaderen. Op een heel enkele uitzondering na is er niemand geweest die gewoon ronduit heeft gezegd dat die geen zin heeft om nog enige actie op welk terrein dan ook uit te voeren. Degene die dat wel heeft gezegd kan ik nog waarderen ook voor die eerlijkheid. Mijn opmerking dat zo iemand dan ook niet bij mij moet komen mauwen dat het slecht gaat in de wereld en hij of zij altijd de dupe is van al die slechteriken die het leven zo moeilijk maken, werd dan ook geaccepteerd. Had je maar een poging moeten doen daar verandering in te brengen. Een ander belde met de vraag: Wat kan ik dan doen? Nou wie mijn stukjes van de afgelopen weken heeft gelezen zou toch zo een paar ideeën opgedaan kunnen hebben.
Een voorbeeldje dan nog maar. Ik ben begonnen om alleen al stichtingen en verenigingen op het gebied van de kankerzorg aan te schrijven die een website hebben, maar waarop niet staat vermeld wat ze nu precies doen en waar ze afgelopen twee jaar geld aan uit hebben gegeven. Voor stichtingen en verenigingen is het verplicht dat ze jaarlijks de financiële stukken deponeren bij de Kamer van Koophandel. Voor die clubs is het ook niet zo vreemd, zeker als je probeert via een website donateurs binnen te harken, om aan te geven wat je doelen zijn en welke resultaten je de afgelopen jaren hebt bereikt. Je verbaast je er dan toch over dat je zelfs na twee of drie herinneringen geen antwoord krijgt op die vragen. Ik vind dat soort organisaties verdacht.

Met enkele  bestuursleden van een paar van die organisaties heb ik inmiddels gebeld. Het blijkt dan vaak dat men met goede bedoelingen is gestart, maar dat men zich heeft verkeken op het werk, een gebrek heeft aan goede vrijwilligers, geen professionele organisatie kan opzetten, administratie moeilijker blijkt dan gedacht, te weinig mensen zijn die het probleem ook een probleem  vinden en er dus geen geld voor over hebben, publiciteit  die moet bijdragen aan  groter draagvlak niet of nauwelijks is te krijgen en soms ook dat er wordt doorgemodderd, omdat er mensen financieel afhankelijk zijn geworden van hun baantje bij een stichting of vereniging. Niet eens om die mensen een oor aan te naaien, maar misschien wel om ze tegen zichzelf te beschermen en om de doelmatigheid van de hulpverlening  die wel effectief is te vergroten zou aan het eind van het jaar een lijst me dit soort organisaties aan de belastingdienst moeten worden gegeven om te laten toetsen of ze nog wel voldoen aan eventuele ANBI-regels en verder zou de KvK moeten kijken of dit soort clubs nog wel kunnen en mogen voortbestaan. Mijn advies aan de mensen achter deze verenigingen en stichtingen is om zich aan te sluiten bij andere organisaties en uitvoerend aan de slag te gaan. Ik denk oprecht dat we meer hebben aan handen uit de mouwen dan dagenlang vullen met kletsen over het mogelijk oplossen van problemen.

En dan nog even terugkomen op het feit dat ik kennelijk uitermate teleurgesteld ben in  mensen. Dat is volstrekt juist. Dat geldt zowel de mensheid in het algemeen als sommige mensen in het bijzonder. We zijn met zijn allen bezig om de hele mensheid naar de knoppen te helpen, waarbij we er zo veel mogelijk moeite voor doen om individueel zo min mogelijk hinder te ondervinden bij het actief of passief meewerken aan dit proces. Dat er 70 mensen stikken in een vrachtwagen in Oostenrijk is natuurlijk "vervelend", maar laten we wel op de barricaden gaan staan om te voorkomen dat er een asielzoekerscentrum opengaat in mijn wijk, want dan wordt mijn huis minder waard, komen mijn kinderen op een "gekleurde" school en krijgen dus slechter onderwijs (is dat zo?).

We staan ook toe dat slimme zakenjongens universitaire ontdekkingen op het gebied van plantenzaden gratis, belangeloos en voor niets mee naar huis nemen, vervolgens patenten aanvragen en daarna afnemers van die zaden dwingen om uitsluitend nog hun producten te gebruiken, terwijl met de patenten in de hand andere gelijksoortige veredelingsfirma's en zelfs universiteiten met miljoenenclaims worden bedreigd als ze  de gepatenteerde producten niet gebruiken of verder aanpassen.

Een zelfde soort ontwikkeling doet zich voor in de vleesindustrie waar we al zo ver zijn dat we gepatenteerde varkens en koeien hebben. Ondertussen branden we de longen van de wereld af door iedere dag honderden hectaren regenwoud op te offeren voor o.a. sojabonenproductie. We gooien 50 tot 65 kilo voedsel per inwoner in Nederland weg, terwijl men in andere delen van de wereld hongersnood heeft en wij de kennis hebben om daar met 80 procent minder water de opbrengst per hectare te vervijfvoudigen. We staan toe dat er ondanks een vangstverbod en het bedreigd worden met uitsterven jaarlijks nog steeds 3500 walvissen worden uitgemoord door vooral Japanners die onder het mom van wetenschappelijk onderzoek hun smaakpapillen en hun viriliteit een boost willen geven.


We staan het toe dat rookartikelen worden verkocht met het verslavende nicotine terwijl het verslavende cocaïne al lang uit Coca Cola en Pepsi Cola is gehaald vanwege de verslavende werking. Wat zou er gebeuren als ik morgen appelsap met nicotinesmaak op de markt zou brengen?


Ik maak me vervolgens grote zorgen als een snotaap van 4 zegt dat roken misschien toch wel een klein beetje lekker is, omdat grote mensen (hun ouders) toch roken ondanks het feit dat er foto's op de pakjes sigaretten staan van aangetaste longen e.d. De discussie over roken en het opzoeken van de grenzen begint dus al op die leeftijd! En ik de hoestende aan longkanker lijdende opa is door dat gehoest, zijn herseninsulten en daardoor moeizame bewegingen eigenlijk een beetje griezelig. Hoe gek is de wereld eigenlijk?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten