donderdag 2 juli 2015

Spierpijn van een rolstoel

Vanmorgen wakker geworden met verschrikkelijke spierpijn. Ik kon mijn bed nauwelijks uit. Ik zat me suf te piekeren hoe dat nu mogelijk was. En toen ik er over nadacht, herinnerde ik me dat we gisteren ruim drie uur per rolstoel door Enkhuizen hebben gecrosst. Ik had al een paar keer gemerkt dat de rolstoel alle kanten op bewoog. Lekker flexibel ding dacht ik nog; past zich mooi aan de wegomstandigheden en dat is wel nodig met al die klinkertjes. Maar ondertussen moest mijn lijf zich ook voortdurende aanpassen en dat lijf is dat niet meer gewend. Dus verschrikkelijke spierpijn.

Een pak paracetamol er tegenaan en vanavond eten in een van de restaurants van meneer Han Ting die michelinsterren verzamelt met zijn aziatische fusion keukens.


Om nog even terug te komen op die rolstoel, ik heb me tot nu toe nooit gerealiseerd wat een ellende het eigenlijk is met zo'n ding door een stad of dorp te rijden. Stoepen zonder afritten, geen ruimte tussen lantaarnpalen en stoepranden of huizen, kuilen en gaten in de weg, scheefliggende putdeksels, ontoegankelijke winkels, winkels zonder lift, vakantiebungalows met drempels, grindpaden, her en der achtergelaten hondenbehoeften. 

Rolstoelgbruikers zouden eens een filmpje moeten maken en naar hun gemeentebestuur opsturen of de lokale gemeenteraadsleden, want zo moeilijk is het niet om de meeste van deze problemen op te lossen.Alleen: iemand moet er aan beginnen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten