maandag 20 juli 2015

Roken, het moest niet meer mogen

Dit weekeinde was ik op een verjaardagsfeestje. Gelukkig was het mooi weer en konden we buiten zitten. Was dat niet het geval geweest dan was ik zeker vertrokken. Zoals ik ook al niet meer bij mensen thuiskom van wie ik weet dat er ondanks mijn verzoek om dit niet te doen toch straf wordt doorgerookt. Sinds een week of twee heb ik weer last van hoesten. Dat is gewoon het volgende stadium in mijn ziektebeeld. Maar het verergert als ik ook nog eens de prikkelende rooklucht moet inademen.

Meestal stel ik me terughoudend op tegen rokers. In dit geval maakte ik echter de opmerking dat ik er last van had en dat men toch wist dat ik juist kanker had gekregen door roken. Het deerde echter niemand, nul komma nul reactie en de dichtstbij zittende trok nog eens stevig aan zijn sigaartje. Dat was het moment om, op te staan en demonstratief vier meter verder te gaan zitten. Nog steeds geen reactie. Dat lukt me overigens ook niet bij een paar van onze kinderen die ondanks mijn ziekte stug doorroken, al doen ze dat dan niet in mijn bijzijn of bij hun kinderen. Ik heb geen idee hoe ik ze van die gewoonte kan afbrengen. En het kan wel, want ik ben zelf twintig jaar geleden van de ene op de andere dag gestopt, nadat mij duidelijk werd dat het toch wel heel slecht was voor je gezondheid.



Ik moest hier aan terugdenken toen ik vandaag dit stuk in de Volkskrant las. Mensen in hun portemonnee pakken is misschien een van de oplossingen. Komt er gelijk zo'n 600 miljoen euro per jaar vrij voor kankeronderzoek als we een pakje sigaretten een euro duurder maken.

Ik vrees echter dat het niet voldoende is. De afgelopen week had ik een gesprek met iemand van de communicatie-afdeling van het ziekenhuis. Dat ziekenhuis heeft een rookverbod ingesteld, ook vóór de ingang. Als service aan de verstokte rokers is desondanks op 50 meter afstand een rookhol geplaatst, zodat mensen toch regen en sneeuwvrij kunnen roken. Maar zelfs die 50 meter lopen is velen te veel. Geen wonder ook als je soms de magere scharminkels ziet met de infuuspalen achter zich aan slepend of de mensen met geamputeerde ledematen in hun rolstoel hevig paffend voor de deur ziet zitten. Het ziekenhuis besloot tot handhaving van het besluit en huurde een beveiligingsbedrijf in. Die stuurden mensen weg bij de voordeur, zodat patiënten niet door een rookgordijn het ziekenhuis hoefden te betreden.

Ik heb er een tijdje naar zitten luisteren en zelf ook geprobeerd mensen aan te spreken op hun gedrag. Je weet werkelijk niet wat je overkomt. "Ach vent, krijg toch de kanker. Dat bepaal ik zelf wel wat ik doe", zegt er een. Op mijn antwoord dat ik al longkanker heb en dat juist komt door dat roken, brengt de man alleen uit, "dan heb je pech gehad." Volgens de communicatiemevrouw van het ziekenhuis is het al voorgekomen dat beveiligers zijn bedreigd en is het een helse klus om de rokers bij de voordeur te verdrijven.

Roken is een verslaving die mede wordt veroorzaakt door verschillende stoffen die de tabaksindustrie aan de tabak heeft toegevoegd. Als tabak nu in deze vorm voor het eerst op de markt zou komen dan werd het net als heroïne en cocaïne verboden en zou alleen al bezit strafbaar worden gesteld. Je hoeft er ook niet aan te twijfelen dat een heroïnejunk er zo makkelijk afkomt als hij mensen begint lastig te vallen of bedreigt.

Het hele leven schijn beheerst te worden door korte-termijn-denken: ik ben niet ziek dus we zien straks wel; voorlopig vangen we 2,3 miljard accijns per jaar en als mensen niet meer roken zien we wel weer; een sigarettenfabriek sluit en er wordt geklaagd over het verlies aan werkgelegenheid, maar niet over de kans dat er straks niet eens werknemers meer zijn. Lees dat artikel in de Volkskrant nu maar eens keer, begrijp je waarom ik vind dat we het paard achter de wagen spannen.

Enfin, nog even een slokje hoestdrank, hou ik het weer een uurtje of drie vol en daarna dan maar een extra spuitje insuline om de negatieve effecten van dat drankje op te heffen en dan maar weer een handje pillen in afwachting van de volgende chemo waar we niet te veel van verwachten. Realiseer je wat je toekomst is als je doorgaat met roken. Uiteindelijk wordt de gemiddelde roker niet ouder dan 63, ook al is die 20 jaar geleden gestopt.

Dus doe wat.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten