woensdag 29 juli 2015

De teleurstelling voorbij

Vanmorgen zag ik de teller voor het aantal ondertekende petities om Nivolumab vrij te geven richting de 2000 gaan. Er komt dus eindelijk schot in de zaak. Dat is mede te danken aan de vele mensen die inmiddels de informatie over de petitie doorsturen. De olievlekwerking is begonnen. Nu nog volhouden. Toch snap ik sommige mensen nog steeds niet. Zo zijn er kankerpatiënten of ex-kankerpatiënten die niet tekenen. Die zeggen bijvoorbeeld dat ze nooit een petitie hebben ondertekend en dat nu ook niet doen. Wanneer steek je dan wel je nek uit?

Zo reageren nieuwsmedia ook maar mondjesmaat. Stel nou eens voor dat iedere maand een jumbojet met zo'n 300 passagiers aan boord zou neerstorten. Vandaag in de omgeving van Utrecht en volgende maand ligt een weiland in de buurt van Maastricht bezaaid met wrakstukken en dode lichamen. Sinds de MH17 weet iedereen hoe dat er ongeveer zal uitzien.

Ik denk dat de Tweede Kamer en het Binnenhof te klein zouden zijn om alle protesterende Nederlanders een plek te geven. Er zou voorlopig geen vliegtuig meer opstijgen en alles zou in het werk worden gesteld om dit probleem van neerstortende vliegtuigen op de kortst mogelijke termijn op te lossen.

Maar zoiets gebeurt wel in Nederland. Iedere maand overlijden honderden mensen aan kanker, terwijl ze behandeld hadden kunnen worden. Ze worden gewoon niet doorverwezen naar de juiste specialisten. Ze krijgen de juiste medicijnen niet. Wat dat betreft kan ik je een abonnement aanraden op De Correspondent, want dan kun je artikelen lezen als deze over de relatie tussen postcode en medicijntoewijzing.

Dat gaat voorbij aan de teleurstelling over het al dan niet ondertekenen van een petitie, maar het onderstreept wel dat het ontzettend noodzakelijk is dat we als patiënten onze stem laten horen, want vanzelf gebeurt het niet.

En jullie weten het hè! De petitie: http://vergoednivolumab.petities.nl/ 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten