dinsdag 30 juni 2015

Praat eens wat meer met een Turk

Ja daar moest ik aan denken toen ik maandag in het ziekenhuis lag voor een longpunctie. Dat is op zich niet bepaald iets dat je voor je lol laat doen, maar als je om je heen kijkt en niet voortdurend negatief wil zijn, dan moet ik toch erkennen dat ik tot nu toe veel mazzel heb gehad. Ik heb in ieder geval de mazzel gehad dat ik ruim zestig jaar in redelijk goede gezondheid heb kunnen leven. Ik ben nooit van jongsaf ziek geweest, mis geen arm of been, ben niet blind of doof, had tot twee jaar geleden geen ernstige ziekten, kon leuk en interessant werk doen en genoot van wein, weib und gesang. Daarnaast veel gereisd.

Natuurlijk heb ik ook mijn tegenslagen gehad, zoals de dood van je oudste dochter die ten onder is gegaan aan drugs en alcohol, een jarenlange strijd tegen medici die hun werk niet hebben gedaan waarbij  je uiteindelijk voor het tuchtcollege je gelijk haalt, hoewel dat een pyrrusoverwinning is.

En toch denk je dan als je tegenover iemand ligt met verstopte aderen, of een blaas die niet meer werkt, of iemand die halfzijdig verlamd is of, ga maar door...ik heb mazzel gehad.

Natuurlijk had ik er nog twintig jaar aan vast willen knopen, zeker toen ik  met mijn Turkse overbuurvrouw in gesprek raakte over haar geboortedorp dat ik toevallig kende, omdat ik ooit een paar jaar geleden drie maanden over de Anatolische hoogvlakte ben getrokken. Allerlei herinneringen aan mooie reizen kwamen boven. Dan herinner je je ook ineens weer heel duidelijk waarom het daar zo plezierig was. Vriendelijke mensen die je thuis uitnodigden, waarmee je thee dronk en verse druiven at. En je merkt opnieuw dat die mensen als je je ze in hun waarde laat en vriendelijk bejegend hier net zo aardig zijn als daar. Dus praat eens met een Turk. (Marokkaan, Mexicaan of..... mag wat mij betreft ook hoor).

Geen opmerkingen:

Een reactie posten