vrijdag 19 juni 2015

Onfatsoen

Al ruim anderhalf jaar maak ik het mee dat als je niet zelf voortdurend alert bent, overal zelf achteraan gaat, vragen stelt en zorgt dat mensen hun afspraken nakomen, je wegzakt in een bureaucratische (medische) brij. Neem nu deze week. Ik zou dinsdag worden teruggebeld door de radiotherapeut van het St. Elisabethziekenhuis in Tilburg. Dat gebeurde niet (en dat is niet de eerste keer).

Ik weet dat de man het ontzettend druk heeft, een week naar een congres is geweest en vaak tot 's-avonds laat doorwerkt. Ik heb er dus begrip voor dat het een keer niet lukt om mij te bellen. Een spoedgeval gaat voor. Wat er bij mij niet ingaat is dat het de volgende dag en de dag er na op opnieuw niet gebeurt en wat ik al helemaal niet begrijp en ook niet accepteer is dat niemand het fatsoen heeft op een secretariaat om mij te bellen en zich te verontschuldigen voor het feit dat het niet lukt om me te bellen.

Vervelender is dat ik inmiddels het gisteren gememoreerde gesprek met de longspecialiste achter de rug heb en die geen antwoord kon geven op mijn vragen en verwees naar de radiotherapeut in Tilburg, die dus niet terugbelt en zo is de cirkel rond en begint het wegzakken in de brij. Ik heb ze een kopietje gestuurd van dit bericht. Eens kijken wat er vandaag gebeurt en anders, hoe flauw misschien ook, zoek ik het hogerop. Ik heb ook het recht om fatsoenlijk behandeld te worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten