maandag 15 juni 2015

Actie op de valreep

Je kent dat wel, of liever, je kent het nog niet, de dag waarop ze je vertellen dat je misschien nog vier maanden te leven hebt. Voor mij was dat in oktober 2013. Je regelt je suf, van een nieuw testament tot en met een euthanasieverklaring en dan..... Dan leef je door. Je zoekt oude vrienden op, je gaat op reis en je wil nog wat betekenen voor mens en maatschappij, want je wil niet achteraf het gevoel hebben dat je niets gedaan hebt om een betere wereld te creëren.

Dus heb ik me druk gemaakt over de belabberde euthanasiewetgeving in Nederland. Ik heb brieven geschreven aan Kamerleden met voorstellen tot verbetering. Helaas is er nog niet veel van terecht gekomen. Maar we blijven ze regelmatig bestoken en herinneren aan hun beloften om nieuwe voorstellen in te dienen.

Je maakt je ook druk om de soms belabberde behandeling in ziekenhuizen en door artsen die soms alleen lijken te te kunnen leven volgens protocollen en daarbij de patiënt uit het oog verliezen. Nog erger is dat er ernstige fouten worden gemaakt, zoals het toedienen van verkeerde medicijnen. Genoeg  om ziekenhuisdirecties op hun vestje te spugen en klachten in te dienen. Dat heeft verschillende malen resultaat gehad.

Ondertussen schrijf ik een nieuwsbrief voor vrienden en bekenden. Het is immers efficiënter om op die manier iedereen op de hoogte te houden van de behandeling dan iedereen te bellen. Bovendien kun je nog wat vertellen over de randactiviteiten zoals acties voor euthanasie e.d. Het levert een schat aan reacties op, maar uiteindelijk na ruim anderhalf jaar krijg je bijna een schuldgevoel dat je nog niet dood bent. De reacties worden minder, de bezoeken ook. Uiteindelijk blijft er een harde kern van oude en nieuwe vrienden over die regelmatig bezoeken, bellen of mailen. Ik stop met de nieuwsbrief.

Ondertussen blijft de behoefte om nog enkele acties te ondernemen, want iedere dag ben ik verbijsterd over onrecht, ongelijkheid, fouten, groot en klein. Ik vind dat ik ze moet benoemen, opsommen, inzichtelijk moet maken en als het kan ook mogelijke oplossingen moet aandragen. Dus actie ondernemen. Maar eenmansacties zijn meestal niet zo succesvol, dus probeer ik medestanders te vinden en daarvoor is het nodig om je mening en je gedachten openbaar te maken. Dat kan ik met deze blog en degenen die willen aanhaken kunnen dat doen. Het voordeel is ook dat mensen zowel publiekelijk als privé (per e-mail) kunnen reageren en ook de keus hebben om helemaal niets aan mij te laten weten. Vrijheid, blijheid dus voor iedereen en daar ben ik altijd al een groot voorstander van geweest. Dus dat komt mooi uit. Aan de andere kant zoek ik ook naar acties van anderen die ik wil ondersteunen en die ik via deze blog verder probeer te helpen. Ik hoef het wiel immers niet opnieuw uit te vinden.

Small step
Daarom was mijn eerste actie van deze week om me aan te melden bij www.mysmallstep.com. Doel is medische gegevens beschikbaar stellen aan de wetenschap zodat de onderzoekers uit alle data gegevens kunnen halen om betere medicijnen en behandelmethoden te ontwikkelen voor kankerpatiënten. Kijk ook even op die site en meld je aan. Het is belangrijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten